Coming back alive !!

தோன்றியதை எழுத வேண்டும் என்று மெனக்கெட்டபிறகு மறுபடியும் எங்கோ தொலைந்து விட்டேன்.. மீண்டும் தொடரலாம் என்ற முனைப்போடு திரும்பி வந்துள்ளேன்.

Coming back alive !!

நான் வருவேன் !!

ராவணன் படத்திற்கு முடிவுரை அளிக்கும் பாடல் ..  ரஹ்மானின் குரலில் உயிர் பெரும் அருமையான வரிகள் !

நான் வருவேன்…

மீண்டும் வருவேன்..

உன்னை தொடர்வேன்..

உயிரால் தொடுவேன் !

ஒரு பிள்ளை எழுதும் கிறுக்கல் தான் வாழ்க்கையோ ?

அதில் அர்த்தம் தேடி அலைவதே வேட்கையா?

அர்த்தம் புரியும் போது வாழ்வு மாறுது

வாழ்வு கழியும் போது அர்த்தம் கொஞ்சம் மாறுது

அழுது கொண்டு பூமி வந்தோம்

சிரித்து கொண்டே வானம் போவோம் !!

ராவணன்

படம் வெளிவந்த இரண்டாம் நாள் முதல் தடவை பார்த்தபோது மணி சார் சொல்லவந்ததை சரியாக சொல்லாமல் விட்டுவிட்டரோ என்ற பரிதவிப்பு. ஒளிப்பதிவு : சந்தோஷ் சிவன் மற்றும் மணிகண்டன் அவர்கள் . பிரித்வியும் கார்த்திக்கும் காட்டிற்குள் நுழையும் முதல் காட்சியிலேயே  அவர்களை பார்ப்பதற்கு பதில் பின்னிருக்கும் காட்டையே பார்க்க வைத்த பிரம்மாண்ட ஒளிப்பதிவு படம் முழுவதும்.

இசைப்புயலின் பின்னணி இசை –Class. வெகு நாள் கழித்து ரஹ்மானின் trademark drum beats ( கெடக்கரி அடுப்புல ..).  வசனங்கள் மணி சார் படத்திகேற்ப சிறியநெளிவுகளோடு இருந்தாலும் பலம் இல்லை.  . சுஜாதாவை நெருங்க கூட முடியவில்லை சுஹாசினியால். படத்தொகுப்பு சிறப்பு.

நீண்ட எதிர்பார்ப்புகளுக்கு இடையே வெளி வரும் பெரிய படங்களின் வெற்றியையோ தோல்வியையோ  அந்த எதிர்பார்பே  ஒரு விதத்தில் முடிவு செய்கின்றன. அதுவும் மிகவும் பரிச்சியமான படப்பெயர்கள் மற்றும் கதைகளங்கள் கொண்ட திரைப்படங்களை ஒவ்வொரு சினிமா ரசிகனும் வெவ்வேறு பரிமாணத்தில் யோசனை செய்வான். அப்படி இருக்கும்போது இயக்குனரின் பார்வையும் ஒரு சராசரி ரசிகனின் பார்வையும் வெவ்வேறு திசைகளில்  அமைவது சாத்தியமே. மணி சார் இன் கோணத்தின் படி கெட்டவன் என்று கருதப்படும் ஒருவனிடம் உள்ள நற்குணங்களையும் கதையின் நாயகனான நல்லவனிடம் உள்ள கெட்ட குணாதிசயங்களையும் அவர்களது உண்மையான வாழ்கைதன்மை மாறாமல் நம்முன் கொண்டு வர எத்தனித்திருக்கிறார். அதை புரிந்துகொண்டவற்கு ராவணன் ஒரு ஆக்ரோஷமான மனிதனின் மனதுற்குள் கூட்டி செல்லும் ஒரு அற்புதமான பயணம்.

இதிகாசத்தில் ராமன் ஒளிந்து நின்று அம்பெய்வதர்க்கும் ராவணன் கடைசிவரை  சீதையை தொடாமல் இருந்ததற்கும் பரிணாம வளர்ச்சி நிமித்தமும், சமய நிர்பந்ததிற்காகவும் பல கரணங்கள் சொல்லி நல்லவனை முற்றிலும் நல்லவனாகவும் கெட்டவனை முற்றிலும் கெட்டவனாகவும் பார்த்து வந்திருக்கும்  நமக்கு நிச்சயமாக ஏற்று கொள்வதற்கு சற்று நெருடலாக இருக்கலாம். கற்பனைக்கு எட்டததை உணர்ந்து கொடுப்பவந்தான் உண்மையான படைப்பாளி.

உண்மையாகவே நேற்று இரண்டாம் முறை ராவணன் பார்க்கும் பொழுதுதான் இந்த எண்ணங்களும் , முதல் பாதியில் உள்ள நுணுக்கங்களும் நிறைய புரிந்தன. Something like connecting the dots backwards.  இந்த கடினமான கதாபாத்திரத்தை எளிதாக எடுத்து அழகாய் கொடுத்த விக்ரமிற்கு ஒரு சபாஷ்.

முடிவில் அந்த ரஹ்மானின் “ நான் வருவேன்..” … மொத்த  படத்தின் highlight .  ஒரு முறை பார்த்தவர்கள் இரண்டாம் முறை பார்த்து தெளிந்துகொள்ளவும்.

ராவணன் – விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவன் !!

True friendship does not demand frequent calls and sharing every minute things of life. And all that frequent calls and sharing things sometimes does not help with some people to get in to the harmony of friendship. The essence of friendship is such relation where you get struck with the mind-blowing frequency, feel very happy when you see them and feel sad when they leave somewhere. A friendship which does not expect and never complaints about anything is heaven. All this whole lot of gyans is here because I felt all this when I met Sathya yesterday after some time to see him off. He left to US yesterday… Take care man.

Celebrating 10 years of togetherness – II

Spirit2 pm. On a weekday I was sitting inside class room during my 2nd year of my engineering and yes obviously the class was going on.I heard that racket for which I was waiting for a long time. I expected that machine to bring to a halt in front our class room. But it roared and went in to the opposite direction.  I said to myself”Not againnnn” .And no more build-ups after this…I was talking about my chota blue colored Bajaj Spirit here and in my last blog. She was just not my college bike..(Using the word “Bike” would be little too much though) its our college bike…Someone or the other used to get that bike from me in the morning and I see my machine in the road driven by unknown people who had sub-ocee fied my vehicle. She was moiled and toiled for the sake of our friendship. Be it the triples trip where me, sathya, prathap used to go from anna nagar to their places everyday or the shunting trips from my college to Aarthy restaurant; she had always boosted our energy and had played vital role in our togetherness. There are quite a lot of instances where I still remember.  She’s been with me from the all the bad times to good times.. She’d been a tiny driving force for the crush I had in my college (College machi..sagajamthaaane ) since that girl also had the same bike. She has helped many to attend interviews and get that magical letter which decided their fate. She had never tripped me off in the road but still all the cracks and dents I see in her reminds me of my friends who had decorated her with that. I drove her for about 30 kms every day in the highway for about three years and she’s always been at my best control. She had visited a couple of police stations as well🙂  and had been my logo when someone gave a card to wish my birthday with the bike drawn in the card.

Some might feel that this blog is more of exaggeration. But for me, this is a small tribute for her😉.

Yesterday I went to my local mechanic with her and told “அண்ணா , light எரிய  மாட்டுது ..அத  மாத்திட்டு  battery புதுசா  போட்டுடுங்க ..அப்டியே  lite a water service பண்ணிடுங்க ”..the mechanic told..”பண்ணிடலாம்  sir.. நீங்க  முதல்ல  இத  தள்ளி  விடுங்க .. நீங்க  சொல்லி  வெச்ச  Yamaha RX ready பண்ணிடலாம் ”..I just smiled at him and asked “Battery வாங்க  எவ்ளோ  ஆகும் ?”

Celebrating 10 years of togetherness…

When I first saw her with my sister, I was little commoved with her captivating gestures. I kept thinking how my life would be if she is travelling along with me. She has got the best looks… She has got so much of inner strength in her… She is fresh…What else I can expect for a crazy guy like me at that instance of  life.

My life so far with her… Coming up in this page very soon.

ஓடும் காலங்கள் , உடலோடும்  நினைவுகள் ,
வழி  மாறும்  பயணங்கள் , தொடர்கிறதே ….
இதுதான்  வாழ்க்கையா ? , ஒரு துணைதான்  தேவையா ?…
மனம் ஏனோ  என்னையே , கேட்கிறதே …
காதல் இங்கே ஓயிந்தது ,
கவிதை ஒன்று  முடிந்தது ,
தேடும்  போதே  துலைந்தது  அன்பே

– ஆயிரத்தில் ஒருவன்

நேற்று  வரை  வானிலையில் எந்த ஒரு மாற்றமில்லை ,
இன்று எந்தன் வாசலோடு கண்டுகொண்டேன் வானவில்லை .
ஒரே  ஒரு நாளில்  முழு  வாழ்கை  வாழ்ந்தேனே !

– வாமணன்